10-05-09

cinema en de wei

Twee nachten terug: zit in de cinema op een plaats waar men mij niet direct opmerkt. Laptop op mijn schoot. Probeer de film illegaal te copieren die men in de zaal draait. Raar, want ik weet dat het toch een belabberde kwaliteit zal worden, hou er zowiezo niet van. Ok, gelukt, is aan het draaien, plots uit verveling doe ik ook iets anders op mijn laptop, wat ik verkeerd deed weet ik niet, maar ineens staat wat op mijn scherm te zien is alles op het grote doek van de zaal. Fuck, in alle snelheid probeer ik mijn laptop te deactiveren, wat helemaal niet lukt. Het ene blz na het ander op mijn pc ziet men op doek. Maar niemand reageert, da kan toch niet, jawel, niemand staat op dat de film wordt gestoord. Vol angst vertrekken we naar buiten wanneer de film was geëindigd. Plots zitten we op een grote wei na het verlaten van het complex. Het was een wei die met nadars is afgeschermd zoals bij festivals. We moeten allemaal nog via die wei naar buiten, iedereen werd gecontroleerd op laptops. Jajaja, waarschijnlijk voor het voorval in de cinema. Doemme, ik krijg schrik en weet niet hoe mijn laptop te verbergen. Maar, blijkbaar waren het andere mensen die men viseerden die men al betrapt heeft, eerder een bende die actief is. Eer ik aan de beurt was aan de controle werd ik wakker.

16:50 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-05-09

5 oranje pieringen

Vijf oranje pieringen, pieringen die aan elkaar zijn verbonden, niet dat ik het zie, maar ik weet het gewoon. Alle pieringen hebben een zwart kopje. Alle pieringen zien er identiek uit. Ze willen bijten, wat ze ook doen, de ene keer heb ik de indruk dat het totaal niks af doet, de andere keer heb ik de indruk dat het wel degelijk iets doet, net elektrische schokken. De vijf pieringen bewegen allemaal autonoom, toch zijn ze met elkaar gesynchroniseerd, hebben alsof één of ander communicatiesysteem met hun vijven. Houden constant mijn bewegingen in het oog, net alsof ze mijn beweging die ik ga doen al kunnen voorspellen, maar het is niet, ze zijn zenuwachtig aan het aftasten wat de volgende zet is of zal komen. Geen geluiden, enkel een onaangenaam gevoel.

 

17:00 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-04-09

oude kennis

Ik ben onderweg naar Antwerpen. Sta plots op een parking van een bakker waar een grote vrachtwagen moeilijk aan het parkeren is. Het was een zeer goede oude kennis van Duitsland. Gek plots is er niemand, hij is in de winkel, maar de vader zag ik wel en we hadden een heel kort gesprek, maar heel afstandelijk. Dan ben ik ineens met de fiets ergens aan het fietsen lijkt Antwerpen helemaal niet. Later ben ik terug bij mijn wagen, ik had hem niet verzet, maar toen ik mijn fiets aan het laden was in de wagen is het niet dezelfde plaats als waar hij oorspronkelijk stond. Ik begeef mij nu op een plaats die ik niet ken. Doeme, hoe moet ik nu naar huis rijden, waar moet ik zijn? Ik stap uit en ga te voet op verkenning, maar op enkele meters zag ik dat ik aan het begin sta van de autostrade. Dus dat komt goed uit, ik stap terug in mijn wagen en vertrek.

09:55 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-04-09

pijn in de benen

Afgelopen nacht heb ik denkelijk niet echt veel gedroomd, heel de nacht heb ik extreme constante pijn in mijn benen gehad, welke houding ik ook nam, het bleef maar pijn doen. Maar hoe dan ook, deze nacht is dan weer voorbij. De dokter heeft mij een paardenmiddel gegeven.

12:45 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-04-09

onderzoek naakt

Enkele nachten geleden: er was een soort van medische controle waarvan ge van het ene tafeltje naar het andere moet gaan, maar in één enkele ruimte samen met anderen die onderzocht moeten worden. Maar we moesten onze kleren uit doen. Ik voelde mij compleet heel onhygiënisch, mijzelf niet, maar omwille mijn spel in het midden. Ik schaamde mij enorm en trachtte mijn spel te verstoppen, te bedekken. Ik zocht een papiertje om het onhygiënische rond de eikel weg te vegen. Maar ik was al weer aan de buurt aan het volgende tafeltje, amai wat voelde ik mij ongemakkelijk. Vol angst om maar niet te laten merken dat ik tracht mijn spel te verbergen.

16:17 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-04-09

de passagier

Onderwegen met de auto, ik zit vanachter. Naast een meisje die ik niet ken, ook de ouders ken ik niet, denkelijk hebben ze mij mee gepikt als lifter. We rijden naar het noorden, het noorden van Holland. Richting een historisch gebouw met een christelijke achtergrond. Want daar ging het gesprek over tussen ouders en dochter. We zijn bijna op bestemming: licht heuvelachtig, maar plots stopt hij en zet mij uit de wagen, verder mocht ik niet mee. Dus te voet verder gegaan. Vanaf toen was het alsof er een persoon met mij mee was, maar zag hem of haar niet. Die persoon was ook plots weg en in de plaats was het onze hond die aanwezig was. Eenmaal ter plaatse kom ik in een gigantische grote vervallen historische hal binnen. Ze was immens groot, denkelijk op zijn minst een 4 voetbalvelden groot en op zijn minst 20 meter hoog. Geen zuilen in het midden, gewoon één grote vervallen ruimte, maar bij naderinzien waren de muren allemaal traliën. Het waren net allemaal cellen. Ik loop verder tot er geen uitweg meer is en ook een pak donkerder. Ik beveel mijn hond: “kom hier kunnen we niet verder, we moeten terug lopen naar vanwaar we zijn binnen gekomen. Eventjes later begeef ik mij in een ander historisch gebouw. Mijn hond was er deze keer weer niet bij, maar voelde een bepaalde aanwezigheid van iemand. Veel mensen, allemaal stokoud, “”n of ander programma voor geestesgestoorde of zoiets. Allemaal naakt wachtend op de douche, wachtend tot het water komt, vele mannen hadden een erectie (en wat voor één). De bouw is koud, grijs, oud, angstaanjagend, de sfeer en uitzicht was zoals de douches tijdens de Holocaust in Auswitch, Birkenau en Mauthausen. Op den duur was er alsmaar minder ruimte in het vertrek, ik ga dus terug weg en intussen kwam het water uit de douchekoppen zonder dat ikzelf nat werd. Het gebouw waar het om te doen was heb ik nooit bereikt.

 

11:15 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-04-09

overdag slapen?

Slecht geslapen, ‘t is te zeggen, meerdere keren wakker geworden, maar dat heb nu eenmaal regelmatig, zeker met de nachtpost. Ja, dromen zijn anders dan wanneer ge de overdag moet slapen. Ik heb van alles en nog wat geroomd, maar alles was in stukjes, niks samenhangend, geen verhaal, niks. Ik herinner mij er niet veel van, te veel kleine stukjes. Wat ik mij wel ervan over gehouden heb, is dat ik mij niet gemakkelijk voelde tijdens die dromen.

17:56 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-04-09

vaatwasser en mercedes

Ik ben aan het wachten om te vertrekken, wachten op mijn broer, ik moet op tijd weg gaan en ik kan niet eerder zolang mijn broer niet terug is. Een tijdje gepraat met moeder, vader. Ik ga naar een ander kamer, daar staat een gigantische grote vaatwasser. De opening om de vaat er in te doen is een grote sectionale poort, een geïsoleerde. Maar aan de buitenkant is reeds de bekleding weg en ligt de isolatie bloot. De isolatie wordt blijft ook nog eens steeds hangen bij het openen van de poort aan een bepaalde constructie, ik dacht, hebben ze het weer kapot gekregen, wa is hier nu weer gebeurt. Om de vaat eruit te halen, of er in, is er zo een soort constructie te vergelijken met het systeem van vuilwagens die rondkomen. Ok, een vaatbeurt gegeven, maar potverdikke, het wasprogramma doet het ook niet, de vaat komt er even vuil terug uit. Intussen naar het zoeken van de oorzaak hoor ik in de achtergrond mijn broer. Babbelend met moeder, hij heeft ne andere Mercedes gekocht. Voor een deel voorgeschoten door ma. Maar potverdikke toch broer, waarom toch, het gaat mij nu niet dat ma u voorgeschoten heeft, maar waarom ne andere auto? Ge hebt nu pas zoveel onkosten gedaan in deze wagen. Ja , maar die is voor u zegt hij, ik ben u zeer dankbaar, maar dat zijn toch zotte kosten hé broer, trouwens ik heb geen nodig. Het was maar een bizar gevoel, deze droom.

17:01 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-04-09

idyllische niet japans paradijs

Een droom de ik nog eens heb gehad, misschien met andere personages, of een waarin er andere details in voorkwamen, weet ik niet, maar de basisdroom was hetzelfde, en nee, ik heb ze weer niet kunnen beïnvloeden. We waren aan het wandelen, wandelen in een bos, loofbomen, gebergte zoals ik ze graag zie, gebergte waarvan ik houd, prachtig gewoonweg. we hebben al meerdere km’s in de benen. Wij, ja wie waren wij? Ik, mijn moeder, mijn vader (ben niet zeker), mijn jongste broer met zijn vrouw en kinderen. En uiteraard waren er ook andere wandelaars, wel eens waar dun gezaaid. Eindelijk op een idyllische plaats, een soort van berghut, een soort van herberg die de rust uitstraalt van een Japanse bouw in de bergen, een oase van rust, van natuur, van genot. We waren binnen, wow, toch gaf het de sfeer inzake gevoel als een Japanse gelegenheid, maar het was wel degelijk op en top europees. Vol genot en verwondering genoot ik van de harmonie van de bouw met de natuur. Even later gaan we verder met onze voetreis. In de achtertuin een immense mooie pure heldere vijver, heuvels, bomen, water zo helder, dat ik heel eigenaardig de wortels zie van de bomen, mastodonten van bomen in het water, de wortels ervan. De plas was ook heel diep, en vooral koud. Maar enorm prachtig, om onze wandeling verder te zetten moeten we de plas over, ons moeder springt er zoals een atlete in het water, met kleren en al. Ik, mmmm brrrr, water is toch maar koud, toch ga ik er in, tot mijn boven knieën. Mmm temperatuur valt nog mee, dus besluit ik om ook te zwemmen met kleren aan. Hahaha, helaba, net op dat moment zie ik een padje net naast de vijver die gewoon rondom loopt, waardoor we ook de wandeling verder kunnen zetten, dus neem ik die maar. Wat ik mij enorm herinner, imponeerde, zaligvoelend, prachtige natuur, het idyllische, het rustgevende was de vijver, het bos, de bouw, de wortel in het water van die gigantische grote eik, de rust, het magische, ja het magische landschap waar ik zo van houd, gewoonweg geweldig. Mijn nacht was te kort om deze droomverder uit te dromen. Jammer genoeg werd ik wakker, bleef ik maar er in zitten.

22:00 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-09

geen droom

Vannacht ben ik zeker dat ik helemaal niks heb gedroomd, ik heb geen oog dicht gedaan.

16:02 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-04-09

gaten in cilindrische flens

Grote ronde flens, massief zwaar metaal, rondom allemaal vrij grote gaten, perfect rond getapt, allemaal genummerd, gaten zijn ook perfect mooi verdeeld rondom de flens. Wat mee aanvangen, nummers beginnen een numeriek symboliek te worden, cryptisch. En toch weer niet. Verder? Weet ik het ook niet meer, ik was alleen.

07:59 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-04-09

weer twee dromen in één nacht

Mijn eerste droom is het deze keer die ik heb onthouden, in feite mijn tweede ook, maar door omstandigheden ben ik hem dus vergeten. Dus nu mijn eerste droom: soort van villa, op zijn Amerikaans, min of meer, eerder mengeling met de kwaliteiten van Belgische bouw. Ben aan het werken: een herstelling aan de wc. Ben alleen, is mijn huis niet. Wc staat op een vreemde plaats boeven. Plots hoor ik iets beneden, raar, want soms lijkt het beneden te zijn en soms lijkt de wc boven te staan. Mmm ok, gewoon verdere gedaan, ik zie plots dat de deur op een kier staat. weer wat te horen, deze keer hoor ik duidelijk dat de anderen ook heel stil zijn. Inbrekers? Ik gluur met mijn hoofd tussen de spleet van de opening, raar, ik zie de living, en ja, kinderen ik zie kinderen, dat kunnen toch geen inbrekers zijn, maar de kinderen waren stil en hadden ook iets gehoord en waren verschoten mij te zien. Zij kennen mij niet en ik heb hun ook nooit gezien, het iets horen was ik, ik was aan het werken, zij dachten dat ik een inbreker was. Het was een raar gevoel, dat herinner ik mij nog. We hebben elkaar een beetje duidelijk gemaakt dat wij allen geen inbrekers waren, en strafste, niemand had rechtstreeks iets te maken met het huis.

23:15 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-04-09

overal pijn

De hele nacht heb ik mij constant een houding staan zoeken die mij geen pijn deed. Rugpijn, pijn in de benen, enkel mijn voeten deden geen pijn, hoe ik ook lag, de pijn ging niet weg. Koude rillingen en toch niet koud hebben, het was deze keer een rare rilling, niet die koude rillingen die ik ken, het waren eerder hoogfrequente trillingen, vergelijkbaar met verdovende rillingen, alleen deze keer waren ze niet verdovend, maar irriterend. Maar die pijn was niet te dragen, toch moet ik met momenten geslapen hebben, ik weet dat ik iets gedroomd heb, iets verwarrend, iets compleet onduidelijk, ik herinner mij enkel iets nats.

10:11 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-04-09

demonen????

Twee dromen, maar doordat ik mij aan het concentreren was op de tweede droom over wat ik eigenlijk gedroomd had ben ik dus compleet alles vergeten wat de eerste droom was. de tweede droom was die bij het ontwaken van mijn slaap. Maar wat is slaap hé, de diepe slaap of de schemerzone van slaap en ontwaken. Grote lege horizon, heuvelend landschap, laag gras, geen bomen of struiken, mooi weer, dan weer in de nacht. Ik bevind mij dus in het hele verhaal, de hele droom weer als toeschouwer en tegelijkertijd als personage, een constante wisselwerking. Donker: vele mensen rondom bezig met een ritueel, een duister ritueel. Allemaal alsof zwart gekleed, maar…. Het was dus donker. Volle maan denk ik, want ik zag genoeg. Ritueel, deed me denken aan de jaren rondom 1888. Mensen waren een graf aan het delven. Zie een kuil, vuil, drassig, vies, een lijk, ja het was duidelijk exorcisme, maar dan bij een dode, één? Of meer? Weet het niet. Ik ben er kort bij. Zie in de achtergrond iemand naderen, een demon: lang, zwarte cape, geen gezicht waar te nemen, was het een demon? Gewoon Pietje de dood. Maar geen zeis. Sloeg iedereen over de kling, plots was ik weer gewoon waarnemer. Ineens ben ik zelf, alleen in een put aan het graven naar een ander lijk. Raar, demon, of Pietje met de Cape kwam naar mij toe. Allen reeds over de kling gejaagd, komt naar mij, ik vol in angst. Hij liet mij met rust, ik was niet zoals die anderen. Liet mij begaan. Hij gaf mij rust een rust gevoel. Hij keek mij aan, voelde dat ik geen exorcist ben, nee het was iets anders, maar wat? Eer? Waardigheid voor de doden? Waardigheid? Mooie omgeving, maar kaal. Geen woorden, geen daden, hij liet me begaan….. liet mij leven.

16:17 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-04-09

wandelen

Heel de nacht heb ik gewandeld denk ik, gewandeld met mijn beste vriendin. In de bossen waar ik ben opgegroeid. Prachtige loofbomen, geen echte harde zon, maar een mooie diffuse lichtinval die door de blaren schijnt, soms wat nevel te zien in de verte van de bergen. De meesten kennen de streek niet waar ik ben opgegroeid, maar ge kunt het vergelijken met het zwarte woud, maar net iets anders. Jammer dat mijn beste vriendin er nooit heeft kunnen wandelen. Ik mis haar.

 

09:36 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-04-09

spinnekop

Droom begon met een spinnenweb, eerder spinnendraad, het web heb ik nergens gezien. Zag een raar beestje, het leek eerst wat klein, maar het kon vliegen, achteraf had het een eerder mooie kleur, niet uitgesproken opvallend. Tot ik merkte dat het mij aan het achtervolgen was, toen zag ik dat het veel groter was dan ik dacht, het vliegt en het is een spin. Plots transformeren de vleugels naar poten, de poten van de spin. Enorm behaard, dik, agressief. Het bewoog met redelijke frequenties, nu zag ik wel een deel van het web. Op een gegeven moment zaten we bijna letterlijk tegen elkaars lippen, de ogen heel geconcentreerd kijkend naar mij, het was enorm bangelijk, pffffff ik werd toen wakker denk ik.

16:22 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-03-09

onzichtbare aliens

Mijn kamer, studiekamer? Slaapkamer? Ben gekleed, heb een dingen die niet van mij los willen laten, ze bijten aan mij vast, willen me verteren, nooit zichtvaar, telkens verstopt. Hoe hard ik mijn best doe m ze van mij los te rukken, het lukt niet, keer op keer komen ze terug. Soort ja weeral aliens, maar ik zie ze niet. Heb een militaire broek vast die ineengefrommeld was. maart daar zat er één in, ze klamt mij vast, met alle geweld krijg ik hem van mijn lijf af, ik moet het eraf schrapen over de rand van een omheining. Ja het lukte, maar mijn vingers bleven nu in elkaar kleven. Mijn vingers van mijn hand die het monstertje vast had. Gelukkig had ik (ineens) handschoenen aan, die heb ik uit kunnen doen. Nu ben ik zeker, men is erop uit naar mijn leven. Ternauwernood het gedrocht dat ik niet kan zien van mij verlost of er zijn er weer, ook die ene die ik gedumpt heb. Dit was een droom in de ochtend, ik werd wakker en het was zeven uur. Ben toch nog wat blijven liggen om eventjes na te denken wat ik gedroomd heb.

11:29 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-09

twee zalen zonder scheidingsmuur

Weer al op zoek achter iets, of iemand. Begeef me in een cinema zaal, ik sta op de top: voor mij een zaal, achter mij een zaal, maar de twee zalen hebben geen scheidingswand. Ik weet reeds waar ik moet zitten, maar was te vroeg, dus ga ik eventjes weg. Ik begeef me plots in heuvelachtige steegjes, ik heb nog "te goed" bonnen voor een paar consumpties. Ik zie een broodjesbar, of zo iets, wil er iets kopen, maar plots zijn mijn handen vol met van alles en nog wa (eten denk ik). Ik zoek naar mensen die met mij mee waren (ik weet niet of het om één persoon gaat of meerdere), maar vind ze niet, ik wilde voor hun ook bestellen, maar wist niet wat. Telkens een wisselwerking van lege handen met mijn bonnetjes en terug volle handen met zakken vol eten. Ik vond niemand. Het was een vreemd gevoel. Ook de andere keer zat ik weer op de top van de cinemazalen. Dan weer begaf ik mij in het pittoreske steegje. Weeral het pittoreske. De bestrating was met kinderkopjes, het winkeltje met een zandkleurig gebogen gewelf. De dame deed me denken aan die typische mastadontische Russische vrouwen van weleer tijdens de USSR. Bij het trachten te herinneren wat ik precies had gedroomd wist ik dat ik deze droom al beleeft had.

 

12:36 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-03-09

zoekend naar iets

Afgelopen nacht ben ik toch weer een deeltje vergeten wat ik gedroomd heb. Het was donker, de reden waarom ben ik dus vergeten, de reden waarom ik iets aan het zoeken was. Donkere straat op een heuvel: het leek zowel een steegje waar we vroeger gewoond hebben in Duitsland als het steegje langs onze school niet ver van thuis af. De bouw zelf heb ik niet in beeld. Ik was op en neer aan het lopen, dan buiten, dan weer hoekje om zoekend naar iets. Ik zie een vuilbakcontainer. Daar langs ook zakken vol afval, desondanks de container niet vol is. Ik zie talloren langs die zakken. Toch zoek ik steeds op dezelfde plaats wetende dat het geen zin heeft.

10:38 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-03-09

pro forma

Ik weet nu niet of het drie aparte dromen zijn of één geheel, ik herinner mij het als één geheel. Één droom met drie locaties. Waarvan één ervan misschien er helemaal niet bij hoort. Ergens buiten in een middelgroot oude rustieke pittoresk mooie stad in het centrumdeel gelegen op een heuvel. Mijn broer was erbij, maar kwam niet in het zicht, ik wist gewoon dat hij er was, ik communiceerde met hem. Zat op een koersfiets met enorm veel versnelling. Tracht de berg (heuvel) op de rijden wat voor mij normaal a piece of cake moet zijn. Maar mijn verzet zat te hoog en het lukte mij niet, heel stuntelig trachtte ik zonder te vallen snel naar een ander verzet te zetten, maar met een trage snelheid lukt zoiets niet. Uiteindelijk is het mij wel gelukt met veel zwoegen. Plots begeef ik mij in een ruimte, een schone verfijnde sfeervolle zaal, maar het leek niet op een zaal, het was eerder een living in het groot, zeer mooi ingekleed. We zaten op een receptie. Er was maar één persoon die ik kende, dat was ikzelf. Wat gebabbeld, wat weet ik niet. Maar ineens begeef ik mij in een ruimte waar examen afgelegd worden. ik was erbij en deed ook mijn ding, een test afleggen, de test zelf heb ik niet waar geworden, ik wist alleen dat ik er was, en dat er al twijfels waren over de juiste gang van zaken. Ik herinner mij alleen het einde van de test, wanneer iedereen zit te wachten om de ruimte te mogen verlaten, of eerder waneer iedereen zit te wachten op die uitslag van deze lichting. Deze lichting, want er werden testen afgelegd in groepen. Nadien begeef ik mij, en dat is wat raar, een soort van mengeling: een tussenruimte vanwaar we de test hebben afgelegd en de ruimte waar ik in de receptie zat. Het was alsof een ineenvloeiing van twee ruimten. Daar waren we aan het discussiëren: daar herinner ik mij wel een deel van de gesprekken, ik deed alsof het woord, ik was al direct overtuigd dat deze testen allemaal maar “pro forma” waren, dat het allang nog voor de testen beslist was wie het wordt.  We zaten tussen heel hoog geleerden waar we zowiezo geen schijn van kans hebben. Ik voelde ook voor een stukje een vorm van vriendjespolitiek. Maar naarmate deze discussie hadden de andere deelnemers het ook door met veel verontwaardigen. Hoe het verder af liep weet ik niet.

19:28 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-03-09

slaapkliniek

afgelopen nacht herinner ik mij niks meer, heb ik gedroomd of niet? heb de indruk van wel, maar weet er totaal niks meer van. ik heb trouwesn goed geslapen, wat toch al eventjes geleden is. mijn huisarts vind het geen goed idee om naar een slaapkliniek te gaan, het zou totaal niks opbrengen en is dus zinloos. maar waarom zou ik het niet eens proberen? ok ik weet wat de oorzaken zijn, maar misschien ontdekken ze iets wat ik nog niet weet. anderzijds is het wel zo dat ginds slapen niet dezelfde situatie is als thuis, dus is er al een beinvloeding, het weten dat ge er al zijt, het weten dat er een onderzoek wordt gevoerd, het weten dat er ne camera staat met geluidsopname, al die factoren zullen al een grote beinvloeding zijn van uw slaap, en het gaat dan nog maar over twee nachten ginds slapen. toch nog eens over nadenken.

13:39 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-03-09

in het nauw gedreven door visjes

Eigenlijk heb ik afgelopen nacht een spectaculaire droom gehad, net als in een film, mm tekenfilm misschien. Zeer spannend, een beetje ne triller, uiteraard speelde ik de hoofdrol in mijn droom. Ik herinner mij niet alles meer. Een compleet huis, gigantisch groot huis, eerder een supergroot statig herenhuis dat compleet verzonken is in een vijver, rivier, weet ik veel. Heel helder water, muren en deuren waren clean, niks mos, niks algen of wat dan ook, het was een enorm prachtig zicht. Ik was aan het duiken, maar het was alsof ik een vis was in een mensenlichaam, het is te zeggen: ik begaf mij dus in dat huis zonder zuurstofflessen of om het even wat, er kwamen ook geen bellekes uit mijn bakkes. Maar plots moest ik op de vlucht voor kleine beestje, visjes, te vergelijken met piranha’s, maar ze hadden de ogen van dode mensen vol haat, een beetje alien-achtig, maar vooral snel, agressief en bloeddorstig. Ik was hun te snel af, en ik schoot letterlijk als een raket weg uit die ruimte, er volgde een spectaculaire achtervolging, ik was veel sneller als een torpedo, eigenlijk even snel als een raket, maar dan in het water, zo snel dat ik soms bijna te pletter ging tegen een muur, dat ik net op tijd mijn bocht naar een andere kamer kon nemen. Het was wel een super aangenaam gevoel, I like the speed of it. maar ze bleven volgen, kwamen ook van andere richtingen af. Plots moest ik enorm afremmen, zat opgesloten, ze hadden mij in de val gelokt, zo leek het, alleen terug gaan ging, gek genoeg deed ik het niet, had het gevoel dat ze daar allang waren met hun rare ogen. Ik zag ze allemaal mij aanstaren wachtend op het goede moment om de fatale aanval te plegen. Dat was pas een akelig gevoel, maar yep, zoals gewoonlijk werd ik toen wakker.

19:14 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-09

uitputting

De nacht van de zesde: verdomme geen oog dicht gedaan, tegen een uur of 1 zijn we in bed gekropen, maar er was een studentenfuif onder onze kamer, de decibels waren enorm, niet te harden, mijn kamergenoot en ik waren al aan het denken om de hoteleigenaar op te bellen, dat was wel degelijk overdreven, we hebben toch maar niet gebeld, tegen 5 uur was het eindelijk gedaan, door al die ellende kon ik toen ik ook niet meer in slaap vallen, waarschijnlijk ben ik dan toch even ingedompeld, eventjes, want om iets na zeven ging de wekker.

De nacht van de zevende: weer een fuif, maar deze keer waren de decibels ne pak minder, maar toch ook weer te luid om te kunnen slapen, waarvan dan er nog het geluid van het af en toe snurken ik trachtte te overwinnen, niet gelukt dus. Waarschijnlijk ben ik wel voor korte momenten ingedompeld, dromen? Nee. ook toen om iets na zeven op gestaan.

De nacht van de achtste: deze keer geen fuif en geen lawaai, maar het snurken van mijn kamergenoot en waarschijnlijk van twee kamergenoten was nu veel frequenter en duurde langer. Iets meer geslapen, maar eigenlijk weer geen oog dicht gedaan. Intussen was ik overdag kompleet uitgeput door gebrek aan slaap.

 

De nacht van de negende: eindelijk kunnen slapen, wel in mijn eigen bed, ben er om tien al ingekropen. Waarschijnlijk zal ik wel gedroomd hebben, of misschien net niet doordat ik te uitgeput was.

 

In het restaurant van het hotel hadden we wel een interessant gesprek over slaapstoornissen. Meer specifieker hoe het werkt in een slaapkliniek. Die man die zijn ervaring vertelde iets wat men aan hem heeft verteld wat juist het tegenovergestelde was met hetgeen wat ik gelezen heb. Wanneer men juist de diepte fase is van een droom. Ik had steeds gelezen dat het altijd tussen 2 en 4 uur ‘s nachts was. In die kliniek verteld ze hem dat het tegen 7 uur was, net voor het ontwaken.

12:50 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-09

4 dromen op één nacht.

Deze nacht ben ik om de twee uur wakker geworden door telkens een andere droom, en het vervelende is dat ik geen enkele van de vier dromen mij kan herinneren. Ik ben er zeker van dat ik verschillende dromen heb gehad. Zeker is ook dat ik bij het ontwaken van elke droom mij niet echt op het gemak voelde. Dan ben ik tenslotte bij de laatste droom een dik uur eerder dan de wekker zou moeten aflopen wakker geworden door die laatste droom. Ik ben nog wat in de schemerzone van de slaap blijven hangen tot ik op moest.  

17:11 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-03-09

fietsen, dekens, koorden, hond

Ik was naar huis aan het fietsen. Was het wel naar huis? Mooie dag, klaar, geen wind, geen regen, lekkere temperatuur. Ik fiets en ik  fiets, mmmm ben ik niet terug aan het keren? Ben hier al geweest. Plots een betonnen trap op een smal aardeweg waar ik mij begeef. Ik reed met die fiets die trap af, raar, ik zie op het smalle weipadje mijn dekens liggen, jawel ik ben die verloren dus ik ben hier reeds gepasseerd. Ik raap ze op, maar blijf plots hangen door een koord. Draai me om, mmm ook mijn koorden liggen hier, ik trek aan het groene koord, maar ze blijft hangen aan de betonnen trap aan de bovenkant, het deel dat ik niet eer kan zien. Ik ga er heen richting trap. Plots is die trap geen trap meer, maar een muur. Maar deze muur heeft verborgen inkepingen zodat ze kan dienen als trap, ik naar boven al trekkend naar het koord. Dju, de koord is vast gebonden aan de nek van onze hond, ne zwarte labrador. Ze was aan het trekken zonder resultaat. Raar, ik had R nochtans niet mee. Ik tracht haar te bevrijden….. verder herinner ik mij niks meer. Ik werd wel een dikke 20 minuten voor mijn wekker ging wakker.

16:54 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-09

octupus en larve

Ik ging naar een deur toe, een deur die gedeeltelijk belemmerd werd door een plas water, ik zie mensen die naar binnen willen gaan de waterplas behendig ontwijken. Ik bleef gewoon staan kijken, ik blokkeerde om binnen te gaan. Dan zie ik een paar kinderen binnen lopen, maar in de plas, die worden prompt direct aan de benen gegrepen door één of ander gedrocht, de een na de andere, men wist blijkbaar van het bestaan van het gedrocht, maar toch loopt men risico om in die plassen te lopen met alle gevolgen van dien. Maar na verloop van tijd waren er ook hier en daar ook volwassenen die gegrepen werden. Ze werden allemaal opgegeten, of opgezogen. De tentakels leken eerder op die van  een octopus, maar dan zonder die zuignappen. Het lijf en de kop kon ik geen enkele keer zien. De mensen zag ik verdwijnen in een soort, mmm het leek op het achterste van een larve, het had het zicht van een larve die eitjes werpt, maar nu in omgekeerde richting, in dat kanaal werden dus de mensen in opgezogen. Op een gegeven moment kwam er een vader wel degelijk in actie toen hij zag dat zijn zoon werd gegrepen. Iedereen was steeds passief, ook ik. Maar na die zijn actie schoten ook anderen (niet iedereen) in actie om te helpen, toen ik de strijd om zijn zoon zag heb ik pas geholpen, de vader trok aan de benen van de jongen, enkel de benen waren nog zichtbaar, de rest zat al in die larve. We hebben hem eruit getrokken gekregen met enorme moeite, het was een zwaar gevecht, die jongen had ook anderen aan de benen vast, en zo hebben we er een heel deel terug er uit getrokken gekregen, een zogenaamde ketting. Of iedereen die er ooit slachtoffer was gered werd weet ik niet. Het gedrocht bleek vrij lang te bestaan. Het gedrocht werd ook niet gedood, tja, verder weet ik het ook niet meer, was ik wakker geworden? Ik weet het niet.

 

20:17 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-02-09

de knikker, de boon en het verzonken paradijs

Het is de eerste keer dat ik het gevoel had dat ik een droom voor een gedeelte zelf kon sturen, maar was dat wel zo, nee toch weer niet, ik ben er niet zeker van dat ik mijn eigen droom heb gestuurd. En indien wel, dan was er weer een element die te voorschijn kwam die mijn sturing in de war brengt. Hoe mijn droom begonnen is weet ik niet meer, dus ik begin maar te vertellen op een moment dat ik het mij herinner. De knikker en de boon, ze hadden allebei de structuur van een parel, glazig maar niet perfect. De knikker was zo met wolkjes getint, geen kleur, de kleur van een parel, de boon had dezelfde kleur, maar met nuances zoals een witte grote boon. Beide had ik ze in mijn handen wandelend door een mooi natuurgebied, eerder wat mysterieus. Met vele vijvertjes waarvan het water die typische groene schijn hebben niet door te gronden om te zien hoe diep het is. Van de ene plaats, want het was alsof het gebied ingedeeld was in sectoren ging ik naar de andere plaats. Ik merkte van wat ik allemaal mee maak de oorzaak  ervan aan de magische krachten van de boon lag. Op een gegeven moment kniel ik mij aan de oever van een vijver, deze keer was het water wat helderder. Maar er gebeurde iets vreemds: ik liet mijn knikker en boon in het water vallen. De knikker dreef en kwam terug op het kleine stukje zandige strand. De boon zonk en dreef maar een dertigtal centimeter van mij weg. De knikker nam ik mee, maar desondanks ik gemakkelijk ook de boon had kunnen nemen heb ik ze laten liggen. Dit was het moment dat ik dacht controle te hebben over mijn droom, ik voelde aan de die boon de oorzaak was van het gebeuren met mij en nam de beslissing ze te laten liggen. Ik realiseerde mij dat ik niet alleen was, er was een hond die mij gezelschep hield, niet mijn hond, ken de naam nog niet eens van de hond. Ik wandelde verder naar de volgende sector, de hond liep met mij mee. Maar toch na enige afstand (en nu gebeurde alles zowat tegelijkertijd wardoor ik nu niet meer weet wat exact het eerste voor kwam) zag ik een bijzondere vijver, de hond liep weg richting vanwaar we gekomen waren. De hond liep terug naar de boon en nam ze uit het water en bracht de boon naar mij, op dat moment voelde ik de magische kracht weer. Ik zag in de vijver een complete vestiging, enkel een deel van de bovenverdieping en de daken zag ik nog, het dorpje was verzonken in de vijver, de huizen waren allemaal van die bruine klei gemaakt, vergelijkbaar met huizen in de woestijn, maar zonder enige teken van godsdienst. Het gaf een heel aangenaam gevoel. Het was een gevoel dat ge het paradijs had gevonden. Het vreemde was dat de boon mij eigenlijk vertelde (niet via een stem, maar via het gevoel) dat ik op onderzoek moet gaan en moet gaan duiken met flessen. Mijn droom stopte hier, mijn wekker ging af.

09:56 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-09

een machine penetreren

Ja, deze keer wilde ik eerst mijn droom niet vermelden van wat ik gedroomd had, maar goed een droom is maar een droom. Ik ga hier nu wel iets minder in detail, niet omwille ik het niet wil vertellen, maar omwille mijn privé. Het was een zeer korte droom, wel duidelijk. Ik weet nu niet of er mensen om mij heen waren, maar ik was bezig met die dingen die we maken op mijn bedrijf waar ik werk. Dat ding had een paar gaten die een reden hebben. Maar ik was aan het penetreren in één van deze gaten. Ik voelde wel kompleet niks, maar ik zag dat mijn spel er in zat. Klaar gekomen ben ik wel niet, gevoelens kwamen er helemaal niet aan de pas. Dat was het dan.

07:14 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-02-09

dromen bij ziekte

heeft een droom invloed wanneer men ziek is. ik denk van wel, als men tenminste desondanks ziek te zijn toch nog kan slapen denk ik ook dat men ook kan dromen, alleen deze zal waarschijnlijk toch zo zijn invloed hebben op die droom. wat ik ervaar is dat ik het mij wel moeilijker kan herinneren van wat ik heb gedroomd, of ik wel gedroomd heb. zo is ook de plaats waar ge slaapt bepalend voor wat soort droom ge gaat dromen. ik herinner mij van al die keren dat ik in de kliniek gelegen heb ik anders droom. maar ook dat ik op het ontwakingsmoment ook mijn dromen beter kan onthouden, herinneren.

23:04 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zwembad

Verdomme toch, waarom kan ik mij die discipline niet opleggen om direct mijn droom te noteren. Afgelopen nacht had ik twee dromen die ik mij had kunnen herinneren, twee dromen die met elkaar totaal niks te maken hebben. De eerste droom: wat ik mij nog herinner, een zwembad, denkelijk een groot privé zwembad met de nodige luxe. Alleen ik zit er in, ik voel de aanwezigheid van een tweede persoon, in eerste instantie dacht ik dat het mijn broer was, maar ik ben er niet zeker van. Ik herinner mij dat deze droom vrij lang duurde, maar wat er zich afspeelde weet ik niet meer, behalve dat het nooit om een bedrukkend eng -of wat dan ook- gevoel ging. Mooi weer, zwembad lag open, geen overdekt? Aangename temperatuur…..er was iets raar, maar niet overdreven raar, maar wat??? Wie weet, komt het later terug boeven water. Doordat ik te lui was om op te staan nadat ik ontwaakte ben ik verdomme mijn tweede droom ook vergeten. Eventjes zat het nog in mijn geheugen, maar nu met het schrijven (typen) ben ik het helemaal kwijt. Mmm ok, misschien komt het ook wel terug.

10:45 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |