28-11-08

nacht van 25 november 2008

Ik zit ergens in een lokaal, luisterend naar één of andere voorlezing of toelichting, ik weet het niet, het is net pauze, de voordrachtlezer (man of vrouw? Weet het niet meer) was reeds weg. Naast zit mijne collega, verder in het lokaal zie ik plots iemand roken, heel even erna begint mijn collega ook te roken, even later ben ik met de nodige irritatie zowel figuurlijk als letterlijk gaan zeggen dat ik op een andere plaats ga zitten dat ik het niet meer kon uit houden. Zo gezegd zo gedaan, maar heel even zijn ze daar ook aan het roken, op ne zeer korte tijd was het lokaal vol rook. Ik kon het niet meer uit harden en stond op, net op het moment dat de lezer terug binnen kwam. Luidkeels riep ik of dit nog normaal is, en dat er hier trouwens een rookverbod geldt. Ik kreeg als antwoord dat het wel eens mag omdat ze geholpen hebben. Ik antwoordde, dus mag ik als ik geholpen heb zuipen en iemand anders omver rijden, toen werd ik wakker. (stom antwoord van mij).

20:26 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-11-08

19 november nacht

gemiddelde ruimte, niks speciaals, babbelen met ex collega's, goed gevoel, niks speciaals, plots, achter mijn rug komt, ik hoor het, mijn ex-baas binnen, ik was nog bezig met babbelen en wilde nioet gestoord worden, even niet kijken desondanks ik hem reeds hoorde aan komen. mmmm mijn schoennestels binden en dan om draaien, yep, oeps, is dat nu mijn fantasie of had ik dat met die schoennestels echt zo gedroomd, weet ik niet meer. omgedraaid, hey ex-baas (wil geen namen noemen), zag hem met zijn bekende lach, hey zijt ge ook eens komen binnen springen (zegt hij tegen mij), die lach, ja we kennen intussen zijn lach, komt heel lief en spontaan over, altijd lachen, maar diegendie hem kennen, weten welke lach dit is in zijn hart, ééntje van spotten, maar goed, toen verder: weet het dus niet meer, denkelijk ben ik toen wakker geworden. deze droom was nit zo uitzonderlijk en misschien wel voorspelbaar geweest, twee dagen terug ben ik namelijk mijn ex-collega's gaan opzoeken in mijn ex-bedrijf, zonder langs mijne baas te lopen :-) ik had er gewoon even geen zin in om hem te ontmoeten.

10:37 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-08

piemmel kuisen

waar ik was weet ik niet, meer dan de helft ben ik reeds vergeten: zaal, kleniek, nee toch niet, zaal ter verzorging. mensen, veel mensen, toch weer niet. heldere zaal. negerin, maar toch geen negerin, ze doet mij denken aan een negerin. ze houdt in haar armen een baby vast, haar gezicht is helemaal niet aantrekkelijk, dikke lippen, .... mmm ok maar ze houd een linnen doek vast konstant het piemmeltje van de baby zuiver aan het vegen. nochthans was het helemaal niet vuil of nat, maar toch was ze constant rond de eikel aan het vegen. heel raar.

21:24 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-11-08

kerktoren naar beneden

Een toren, meer een toren van een vervallen kerk, of eerder van een zeer oude constructie, maar geen ruïne. Een bouw van naar schatting tijdens de middeleeuwen, de riddertijd. De kerk bevindt zich in mijn dorp, maar deze kerk die ik zie heeft nooit in mijn dorp gestaan, het voelde vreemd aan, ik zeg kerk, het is enkel de toren die er nog rest. De toren die trouwens cilindrisch is voelde koud aan, grijs, geen leven, geen gevoel, duister, maar net niet angstaanjagend in de termen van horror of thriller. Ik begeef mij met een aantal kennissen in de toren. Trappen naar beneden, ronde trap, de trede waren van enorme massieve natuursteen, van die rotsblokken waar ze ook kinderkopjes van maken. Aan de kop van elke trede was het door de ouderdom aldus afgesleten dat geen enkele trede recht is. De cilindrische trap gaat vreemd genoeg niet naar boven, maar naar beneden, of tenminste, wij zijn naar beneden gegaan. Om de zoveelste dieptegang waren er toch een paar gaten in  de muur voor enig lichtinval, wat ook weer vreemd was, we zaten tenslotte al in de grond.  Koel, beetje luguber, niet veelbelovend alleszins wat we te zien gaan krijgen, maar niets was minder waar. Eenmaal beneden kwamen we in een ruimte terecht die compleet anders is. Geen grote ruimte, maar een zeer gemoedelijke sfeervolle ruimte waar vroeger de kerkdienst voor een beperkte groep werd gehouden. Aan de rechterkant stond een mooie uit de hand gesneden houten preekstoel, een soort mengeling van preek en biechtstoel. He, da’s vreemd: naar links kijkend een prachtige altaar, met een, jawel een tapkraan. Een tapkraan? Zou het dan een of andere orde geweest zijn, paters??? De vloer was geplaveid met gigantische bombastische grote natuursteen die een heel warme tint had. Enkel kaarsverlichting, het hele interieur was met warme tinten gekleed, ook het hout accentueerde die warme tint. Kortom, het was voor mij “the place to be”. De hele ruimte was er één compleet naar mijn smaak, hout, kaarsen, natuursteen, robuust, elegant, simpel, en toch met een oase van innerlijke rust en zaligheid. Hier komt de mens tot innerlijke rust met een gevoel in het paradijs te zitten, en ik bedoel geen hemels paradijs in de goddelijke betekenis. Ik was gewoon met verstomming verbaast met al deze pracht een praal in deze ruimte dat in schril contrast stond met het koele uiterlijke van de bouw. Op welk moment ik juist wakker werd weet ik niet meer.

 

15:45 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-11-08

luie zak

Een vervolgdroom van een droom die ik ooit heb gehad. Het is de eerste keer dat ik echt een droom heb gehad die een vervolg is van een droom die ik een tijdje geleden heb gehad. Het rare is ook dat ik merkte in die droom dat het een vervolgverhaal is. Wat was de eerste droom? Naast het ouderlijke huis loopt ondergronds een afvoerleiding van zowel de wc als van de badkamer. Maar deze afvoer komt af van de tuin (in werkelijkheid is er daar geen) en die gaat volledig langs het huis af met aftakkingen waar dan de wc en badkamer is op aan gesloten. Maar er is net voor die aftakking een groot inspectiegat (in werkelijkheid bestaat deze ook niet). Dit inspectiegat was een zelfgemetste constructie, deze was langzaam aan het begeven, maar niemand voerde in actie, noch ik, noch mijn vader terwijl mijn moeder er op attent maakte dat er iets aan gedaan moet worden vooraleer het te laat is. Awel wij deden niks en het zal wel niet zo erg zijn, het kan nog wachten. Toen was mijn droom voorbij.

Mijn vervolgdroom nu dan: desondanks het warme gezellige weertje buiten, waren mijn vader en ik stomweg naar diene idiote kijkkast aan het kijken (de tv). We werden plots gestoord door ons moeder die ons vertelde dat de muur, het gemetste inspectiegat aan het begeven was. ik snelde ernaartoe, en zag hoe de stroming de constructie alsmaar meer uitereen reet. Maar ik had zo het gevoel, bwa we hebben nog tijd, ik vertelde mijn moeder het gaat nog wel effe mee, eerst mijn programma verder kijken. Ik wilde gewoon terug naar de tv kijken terwijl ik eigenlijk wist dat het wel degelijk dringend was om iets te doen om erger te voorkomen. Ik zag wel degelijk dat het op elk moment kon gebeuren dat de constructie volledig zou breken, op het moment dat ik zag dat de constructie het zou begeven en zag hoe mijn moeder verontwaardigd naar ons keek, werd ik wakker. Verdomme, wat had ik een enorm schuldgevoel. Ik was er zelf niet goed van dat ik zo’n luie zak was (ben).

 

19:10 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |