27-12-08

telefooncellen

Een droom die mij is nagebleven. Een rare bizarre droom, maar welke dromen zijn dat niet hé. Ik zat in een grote wagen als passagier,  de macadam op de meeste plaatsen stuk, dus traag rijdend, een nogal lugubere omgeving, grijze grote appartementsblokken, een mengeling van Russische (Oost-Duitse) en Amerikaanse stijl. Dampen uit de riooldeksels, naarmate we het centrum naderen die er niet is alsmaar meer telefooncellen. Ik keek enkel naar de rechterkant: in alle glazen telefooncellen zaten mensen opgesloten. Kloppend tegen het glas om deze te breken zag ik de weemoed in hun ogen, sommigen waren al bijna dood, net zombies, zombies met een gezichtsuitdrukking zoals men ze kan zien op foto’s bij de bevrijding van de mensen in concentratiekampen op het einde van de tweede wereldoorlog. Allen waren bijna aan het stikken, naarmate we verder reden met een gevoel van totale onmacht, maar ook enorme angst, angst dat ze mij iets zullen doen, constant waren ze maar op het glas aan het kloppen met een hatelijke beangstigde blik naar mij toe, het vel op hun gezicht al verschrompeld, ogen, ja die ogen, brrrrr, terwijl het allemaal eigenlijk onschuldige creaturen waren. Ik kreeg alsmaar meer en meer angst, angst van een heel onaangenaam gevoel, mensen die er zaten in een telefooncel, waarom, ze waren allemaal armoedig??? Raar, heel raar….. heb er geen verklaring voor. Raar omdat het een heel armoedige omgeving was, maar dan toch met zoveel telefooncellen….heel de stad zat in die telefooncellen verspreid, niemand op straat enkel mensen in die cellen. Gevoel, gevoel…. Op den duur kreeg ik zelf verstikkingsgevoelens in de wagen waar ik zat, waarschijnlijk ben ik na een paar telen vandaan wakker geworden. Een droom die ik nooit ben vergeten….

00:11 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.