14-02-09

Paarden in brand

Recente droom van een paar nachten terug. Donker, gevoel van weinig plaats. Ik zat in het midden van een inferno, alleen er was geen vuur te zien. Bleef zeer rustig, zag een deel paarden, zwart blinkend en toch besmeurd, vechten voor hun leven, de paarden waren niet zo zeer bedreigd door het vuur op zich, maar binnenin de ruimte, de stal zeg maar, waren de paarden verzonken tot hun buik door één of andere substantie, smurrie die weg gezakt is naar de stal toe, ze geraakten er niet uit. De angst, verbittering, onmacht, de laatste krachten uitputtent proberend uit die benarde situatie te geraken waren in hun ogen en uitdrukking van de koppen te lezen. Ik wist dat ik ze niet kon redden, ik wist dat het vuur hun tenslotte zal grijpen, er was maar één oplossing om van hun leiden te verlossen. Het werd steeds donkerder, de beelden die ik zie zijn alsmaar meer zonder detail, buiten telkens die glimp van de kop van vooral één paard. De kogel!, ik moet een revolver hebben en één kogel, gek genoeg dacht ik maar aan één kogel. Alleen werd nu mijn onmachtsgevoel nog groter, noch een kogel, noch een revolver had ik. Terwijl in de fantasie binnenin mijn droom zag ik mijzelf al de revolver tegen het hoofd van het paard drukken met direct het gevoel hoe het zou kunnen zijn als ik de trekker overhaal, wat zou ik voelen, ik zag de ogen van het paard “dank u wel” zeggen, alleen ik heb geen enkel wapen, wat nu?????? Deze keer ben ik er niet van wakker geworden, pas later wanneer mijn wekker ging wist ik dat ik gedroomd had, het heeft een 2 a 5 minuten concentratie geduurd eer ik mij die droom herinnerde.

20:15 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.