27-02-09

de knikker, de boon en het verzonken paradijs

Het is de eerste keer dat ik het gevoel had dat ik een droom voor een gedeelte zelf kon sturen, maar was dat wel zo, nee toch weer niet, ik ben er niet zeker van dat ik mijn eigen droom heb gestuurd. En indien wel, dan was er weer een element die te voorschijn kwam die mijn sturing in de war brengt. Hoe mijn droom begonnen is weet ik niet meer, dus ik begin maar te vertellen op een moment dat ik het mij herinner. De knikker en de boon, ze hadden allebei de structuur van een parel, glazig maar niet perfect. De knikker was zo met wolkjes getint, geen kleur, de kleur van een parel, de boon had dezelfde kleur, maar met nuances zoals een witte grote boon. Beide had ik ze in mijn handen wandelend door een mooi natuurgebied, eerder wat mysterieus. Met vele vijvertjes waarvan het water die typische groene schijn hebben niet door te gronden om te zien hoe diep het is. Van de ene plaats, want het was alsof het gebied ingedeeld was in sectoren ging ik naar de andere plaats. Ik merkte van wat ik allemaal mee maak de oorzaak  ervan aan de magische krachten van de boon lag. Op een gegeven moment kniel ik mij aan de oever van een vijver, deze keer was het water wat helderder. Maar er gebeurde iets vreemds: ik liet mijn knikker en boon in het water vallen. De knikker dreef en kwam terug op het kleine stukje zandige strand. De boon zonk en dreef maar een dertigtal centimeter van mij weg. De knikker nam ik mee, maar desondanks ik gemakkelijk ook de boon had kunnen nemen heb ik ze laten liggen. Dit was het moment dat ik dacht controle te hebben over mijn droom, ik voelde aan de die boon de oorzaak was van het gebeuren met mij en nam de beslissing ze te laten liggen. Ik realiseerde mij dat ik niet alleen was, er was een hond die mij gezelschep hield, niet mijn hond, ken de naam nog niet eens van de hond. Ik wandelde verder naar de volgende sector, de hond liep met mij mee. Maar toch na enige afstand (en nu gebeurde alles zowat tegelijkertijd wardoor ik nu niet meer weet wat exact het eerste voor kwam) zag ik een bijzondere vijver, de hond liep weg richting vanwaar we gekomen waren. De hond liep terug naar de boon en nam ze uit het water en bracht de boon naar mij, op dat moment voelde ik de magische kracht weer. Ik zag in de vijver een complete vestiging, enkel een deel van de bovenverdieping en de daken zag ik nog, het dorpje was verzonken in de vijver, de huizen waren allemaal van die bruine klei gemaakt, vergelijkbaar met huizen in de woestijn, maar zonder enige teken van godsdienst. Het gaf een heel aangenaam gevoel. Het was een gevoel dat ge het paradijs had gevonden. Het vreemde was dat de boon mij eigenlijk vertelde (niet via een stem, maar via het gevoel) dat ik op onderzoek moet gaan en moet gaan duiken met flessen. Mijn droom stopte hier, mijn wekker ging af.

09:56 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-09

een machine penetreren

Ja, deze keer wilde ik eerst mijn droom niet vermelden van wat ik gedroomd had, maar goed een droom is maar een droom. Ik ga hier nu wel iets minder in detail, niet omwille ik het niet wil vertellen, maar omwille mijn privé. Het was een zeer korte droom, wel duidelijk. Ik weet nu niet of er mensen om mij heen waren, maar ik was bezig met die dingen die we maken op mijn bedrijf waar ik werk. Dat ding had een paar gaten die een reden hebben. Maar ik was aan het penetreren in één van deze gaten. Ik voelde wel kompleet niks, maar ik zag dat mijn spel er in zat. Klaar gekomen ben ik wel niet, gevoelens kwamen er helemaal niet aan de pas. Dat was het dan.

07:14 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-02-09

dromen bij ziekte

heeft een droom invloed wanneer men ziek is. ik denk van wel, als men tenminste desondanks ziek te zijn toch nog kan slapen denk ik ook dat men ook kan dromen, alleen deze zal waarschijnlijk toch zo zijn invloed hebben op die droom. wat ik ervaar is dat ik het mij wel moeilijker kan herinneren van wat ik heb gedroomd, of ik wel gedroomd heb. zo is ook de plaats waar ge slaapt bepalend voor wat soort droom ge gaat dromen. ik herinner mij van al die keren dat ik in de kliniek gelegen heb ik anders droom. maar ook dat ik op het ontwakingsmoment ook mijn dromen beter kan onthouden, herinneren.

23:04 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

zwembad

Verdomme toch, waarom kan ik mij die discipline niet opleggen om direct mijn droom te noteren. Afgelopen nacht had ik twee dromen die ik mij had kunnen herinneren, twee dromen die met elkaar totaal niks te maken hebben. De eerste droom: wat ik mij nog herinner, een zwembad, denkelijk een groot privé zwembad met de nodige luxe. Alleen ik zit er in, ik voel de aanwezigheid van een tweede persoon, in eerste instantie dacht ik dat het mijn broer was, maar ik ben er niet zeker van. Ik herinner mij dat deze droom vrij lang duurde, maar wat er zich afspeelde weet ik niet meer, behalve dat het nooit om een bedrukkend eng -of wat dan ook- gevoel ging. Mooi weer, zwembad lag open, geen overdekt? Aangename temperatuur…..er was iets raar, maar niet overdreven raar, maar wat??? Wie weet, komt het later terug boeven water. Doordat ik te lui was om op te staan nadat ik ontwaakte ben ik verdomme mijn tweede droom ook vergeten. Eventjes zat het nog in mijn geheugen, maar nu met het schrijven (typen) ben ik het helemaal kwijt. Mmm ok, misschien komt het ook wel terug.

10:45 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-02-09

Paarden in brand

Recente droom van een paar nachten terug. Donker, gevoel van weinig plaats. Ik zat in het midden van een inferno, alleen er was geen vuur te zien. Bleef zeer rustig, zag een deel paarden, zwart blinkend en toch besmeurd, vechten voor hun leven, de paarden waren niet zo zeer bedreigd door het vuur op zich, maar binnenin de ruimte, de stal zeg maar, waren de paarden verzonken tot hun buik door één of andere substantie, smurrie die weg gezakt is naar de stal toe, ze geraakten er niet uit. De angst, verbittering, onmacht, de laatste krachten uitputtent proberend uit die benarde situatie te geraken waren in hun ogen en uitdrukking van de koppen te lezen. Ik wist dat ik ze niet kon redden, ik wist dat het vuur hun tenslotte zal grijpen, er was maar één oplossing om van hun leiden te verlossen. Het werd steeds donkerder, de beelden die ik zie zijn alsmaar meer zonder detail, buiten telkens die glimp van de kop van vooral één paard. De kogel!, ik moet een revolver hebben en één kogel, gek genoeg dacht ik maar aan één kogel. Alleen werd nu mijn onmachtsgevoel nog groter, noch een kogel, noch een revolver had ik. Terwijl in de fantasie binnenin mijn droom zag ik mijzelf al de revolver tegen het hoofd van het paard drukken met direct het gevoel hoe het zou kunnen zijn als ik de trekker overhaal, wat zou ik voelen, ik zag de ogen van het paard “dank u wel” zeggen, alleen ik heb geen enkel wapen, wat nu?????? Deze keer ben ik er niet van wakker geworden, pas later wanneer mijn wekker ging wist ik dat ik gedroomd had, het heeft een 2 a 5 minuten concentratie geduurd eer ik mij die droom herinnerde.

20:15 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-09

school zonder programma

Op school, niemand van de leerkrachten ken ik, chaos zonder chaos. Liep wat rond, geen vast schema welke vakken op welk uur aanwezig. De vakken die ge krijgt werden op het moment zelf beslist, ook dan werd beslist in welk lokaal ge les kreeg, wie niet goed oplette had pech. Er was een coördinator die beslist wie wat en waar krijgt. Maar het is net die persoon die voor de chaos zorgde. Die coördinator die in mijn droom voor kwam ken ik wel, het is nu mijn huidige ploegbaas, het type die dergelijke functie krijgt door in het verleden altijd veel rond de bazen te hangen zonder zelf veel te doen wat ze eigenlijk moeten doen, die nu dan wanneer ze ploegbaas zijn anderen onder druk zetten om harder te werken.

18:50 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-09

in bed met een ander

Droom tijdens de nacht van de derde februari 2009: mijn slaapkamer, al zag ze er helemaal niet uit als mijn slaapkamer. Maar het was wel mijn bed. Door omstandigheden, welke weet ik niet, maar het gevoel was er wel dat het om omstandigheden ging. Ik moest mijn bed delen met Mir…. Een knap meisje die vroeger in mijn klas heeft gezeten, knap figuur, lief, blond haar, slim…. Heel raar, ik ging er niet in, durfde niet, zij ging er niet in, alsof we constant aan het wachten was wie er eerst in bed dook wachtend tot die in slaap zou vallen om er dan tenslotte zelf in te kruipen. Constant een wisselwerking,eu ja wia gaat er in als eerst. Maar, wat het ook was, ik durfde gewoon niet meer in mijn eigen bed te kruipen. Het was vreemd, we waren eigenlijk aan het ijsberen van bed naar garderobe en terug (eu garderobe was enkel in mijn droom, want ik heb er geen). Tja, en plots ben ik wakker hé.

23:12 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |