10-03-09

uitputting

De nacht van de zesde: verdomme geen oog dicht gedaan, tegen een uur of 1 zijn we in bed gekropen, maar er was een studentenfuif onder onze kamer, de decibels waren enorm, niet te harden, mijn kamergenoot en ik waren al aan het denken om de hoteleigenaar op te bellen, dat was wel degelijk overdreven, we hebben toch maar niet gebeld, tegen 5 uur was het eindelijk gedaan, door al die ellende kon ik toen ik ook niet meer in slaap vallen, waarschijnlijk ben ik dan toch even ingedompeld, eventjes, want om iets na zeven ging de wekker.

De nacht van de zevende: weer een fuif, maar deze keer waren de decibels ne pak minder, maar toch ook weer te luid om te kunnen slapen, waarvan dan er nog het geluid van het af en toe snurken ik trachtte te overwinnen, niet gelukt dus. Waarschijnlijk ben ik wel voor korte momenten ingedompeld, dromen? Nee. ook toen om iets na zeven op gestaan.

De nacht van de achtste: deze keer geen fuif en geen lawaai, maar het snurken van mijn kamergenoot en waarschijnlijk van twee kamergenoten was nu veel frequenter en duurde langer. Iets meer geslapen, maar eigenlijk weer geen oog dicht gedaan. Intussen was ik overdag kompleet uitgeput door gebrek aan slaap.

 

De nacht van de negende: eindelijk kunnen slapen, wel in mijn eigen bed, ben er om tien al ingekropen. Waarschijnlijk zal ik wel gedroomd hebben, of misschien net niet doordat ik te uitgeput was.

 

In het restaurant van het hotel hadden we wel een interessant gesprek over slaapstoornissen. Meer specifieker hoe het werkt in een slaapkliniek. Die man die zijn ervaring vertelde iets wat men aan hem heeft verteld wat juist het tegenovergestelde was met hetgeen wat ik gelezen heb. Wanneer men juist de diepte fase is van een droom. Ik had steeds gelezen dat het altijd tussen 2 en 4 uur ‘s nachts was. In die kliniek verteld ze hem dat het tegen 7 uur was, net voor het ontwaken.

12:50 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.