13-03-09

pro forma

Ik weet nu niet of het drie aparte dromen zijn of één geheel, ik herinner mij het als één geheel. Één droom met drie locaties. Waarvan één ervan misschien er helemaal niet bij hoort. Ergens buiten in een middelgroot oude rustieke pittoresk mooie stad in het centrumdeel gelegen op een heuvel. Mijn broer was erbij, maar kwam niet in het zicht, ik wist gewoon dat hij er was, ik communiceerde met hem. Zat op een koersfiets met enorm veel versnelling. Tracht de berg (heuvel) op de rijden wat voor mij normaal a piece of cake moet zijn. Maar mijn verzet zat te hoog en het lukte mij niet, heel stuntelig trachtte ik zonder te vallen snel naar een ander verzet te zetten, maar met een trage snelheid lukt zoiets niet. Uiteindelijk is het mij wel gelukt met veel zwoegen. Plots begeef ik mij in een ruimte, een schone verfijnde sfeervolle zaal, maar het leek niet op een zaal, het was eerder een living in het groot, zeer mooi ingekleed. We zaten op een receptie. Er was maar één persoon die ik kende, dat was ikzelf. Wat gebabbeld, wat weet ik niet. Maar ineens begeef ik mij in een ruimte waar examen afgelegd worden. ik was erbij en deed ook mijn ding, een test afleggen, de test zelf heb ik niet waar geworden, ik wist alleen dat ik er was, en dat er al twijfels waren over de juiste gang van zaken. Ik herinner mij alleen het einde van de test, wanneer iedereen zit te wachten om de ruimte te mogen verlaten, of eerder waneer iedereen zit te wachten op die uitslag van deze lichting. Deze lichting, want er werden testen afgelegd in groepen. Nadien begeef ik mij, en dat is wat raar, een soort van mengeling: een tussenruimte vanwaar we de test hebben afgelegd en de ruimte waar ik in de receptie zat. Het was alsof een ineenvloeiing van twee ruimten. Daar waren we aan het discussiëren: daar herinner ik mij wel een deel van de gesprekken, ik deed alsof het woord, ik was al direct overtuigd dat deze testen allemaal maar “pro forma” waren, dat het allang nog voor de testen beslist was wie het wordt.  We zaten tussen heel hoog geleerden waar we zowiezo geen schijn van kans hebben. Ik voelde ook voor een stukje een vorm van vriendjespolitiek. Maar naarmate deze discussie hadden de andere deelnemers het ook door met veel verontwaardigen. Hoe het verder af liep weet ik niet.

19:28 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.