16-03-09

onzichtbare aliens

Mijn kamer, studiekamer? Slaapkamer? Ben gekleed, heb een dingen die niet van mij los willen laten, ze bijten aan mij vast, willen me verteren, nooit zichtvaar, telkens verstopt. Hoe hard ik mijn best doe m ze van mij los te rukken, het lukt niet, keer op keer komen ze terug. Soort ja weeral aliens, maar ik zie ze niet. Heb een militaire broek vast die ineengefrommeld was. maart daar zat er één in, ze klamt mij vast, met alle geweld krijg ik hem van mijn lijf af, ik moet het eraf schrapen over de rand van een omheining. Ja het lukte, maar mijn vingers bleven nu in elkaar kleven. Mijn vingers van mijn hand die het monstertje vast had. Gelukkig had ik (ineens) handschoenen aan, die heb ik uit kunnen doen. Nu ben ik zeker, men is erop uit naar mijn leven. Ternauwernood het gedrocht dat ik niet kan zien van mij verlost of er zijn er weer, ook die ene die ik gedumpt heb. Dit was een droom in de ochtend, ik werd wakker en het was zeven uur. Ben toch nog wat blijven liggen om eventjes na te denken wat ik gedroomd heb.

11:29 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-09

twee zalen zonder scheidingsmuur

Weer al op zoek achter iets, of iemand. Begeef me in een cinema zaal, ik sta op de top: voor mij een zaal, achter mij een zaal, maar de twee zalen hebben geen scheidingswand. Ik weet reeds waar ik moet zitten, maar was te vroeg, dus ga ik eventjes weg. Ik begeef me plots in heuvelachtige steegjes, ik heb nog "te goed" bonnen voor een paar consumpties. Ik zie een broodjesbar, of zo iets, wil er iets kopen, maar plots zijn mijn handen vol met van alles en nog wa (eten denk ik). Ik zoek naar mensen die met mij mee waren (ik weet niet of het om één persoon gaat of meerdere), maar vind ze niet, ik wilde voor hun ook bestellen, maar wist niet wat. Telkens een wisselwerking van lege handen met mijn bonnetjes en terug volle handen met zakken vol eten. Ik vond niemand. Het was een vreemd gevoel. Ook de andere keer zat ik weer op de top van de cinemazalen. Dan weer begaf ik mij in het pittoreske steegje. Weeral het pittoreske. De bestrating was met kinderkopjes, het winkeltje met een zandkleurig gebogen gewelf. De dame deed me denken aan die typische mastadontische Russische vrouwen van weleer tijdens de USSR. Bij het trachten te herinneren wat ik precies had gedroomd wist ik dat ik deze droom al beleeft had.

 

12:36 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-03-09

zoekend naar iets

Afgelopen nacht ben ik toch weer een deeltje vergeten wat ik gedroomd heb. Het was donker, de reden waarom ben ik dus vergeten, de reden waarom ik iets aan het zoeken was. Donkere straat op een heuvel: het leek zowel een steegje waar we vroeger gewoond hebben in Duitsland als het steegje langs onze school niet ver van thuis af. De bouw zelf heb ik niet in beeld. Ik was op en neer aan het lopen, dan buiten, dan weer hoekje om zoekend naar iets. Ik zie een vuilbakcontainer. Daar langs ook zakken vol afval, desondanks de container niet vol is. Ik zie talloren langs die zakken. Toch zoek ik steeds op dezelfde plaats wetende dat het geen zin heeft.

10:38 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-03-09

pro forma

Ik weet nu niet of het drie aparte dromen zijn of één geheel, ik herinner mij het als één geheel. Één droom met drie locaties. Waarvan één ervan misschien er helemaal niet bij hoort. Ergens buiten in een middelgroot oude rustieke pittoresk mooie stad in het centrumdeel gelegen op een heuvel. Mijn broer was erbij, maar kwam niet in het zicht, ik wist gewoon dat hij er was, ik communiceerde met hem. Zat op een koersfiets met enorm veel versnelling. Tracht de berg (heuvel) op de rijden wat voor mij normaal a piece of cake moet zijn. Maar mijn verzet zat te hoog en het lukte mij niet, heel stuntelig trachtte ik zonder te vallen snel naar een ander verzet te zetten, maar met een trage snelheid lukt zoiets niet. Uiteindelijk is het mij wel gelukt met veel zwoegen. Plots begeef ik mij in een ruimte, een schone verfijnde sfeervolle zaal, maar het leek niet op een zaal, het was eerder een living in het groot, zeer mooi ingekleed. We zaten op een receptie. Er was maar één persoon die ik kende, dat was ikzelf. Wat gebabbeld, wat weet ik niet. Maar ineens begeef ik mij in een ruimte waar examen afgelegd worden. ik was erbij en deed ook mijn ding, een test afleggen, de test zelf heb ik niet waar geworden, ik wist alleen dat ik er was, en dat er al twijfels waren over de juiste gang van zaken. Ik herinner mij alleen het einde van de test, wanneer iedereen zit te wachten om de ruimte te mogen verlaten, of eerder waneer iedereen zit te wachten op die uitslag van deze lichting. Deze lichting, want er werden testen afgelegd in groepen. Nadien begeef ik mij, en dat is wat raar, een soort van mengeling: een tussenruimte vanwaar we de test hebben afgelegd en de ruimte waar ik in de receptie zat. Het was alsof een ineenvloeiing van twee ruimten. Daar waren we aan het discussiëren: daar herinner ik mij wel een deel van de gesprekken, ik deed alsof het woord, ik was al direct overtuigd dat deze testen allemaal maar “pro forma” waren, dat het allang nog voor de testen beslist was wie het wordt.  We zaten tussen heel hoog geleerden waar we zowiezo geen schijn van kans hebben. Ik voelde ook voor een stukje een vorm van vriendjespolitiek. Maar naarmate deze discussie hadden de andere deelnemers het ook door met veel verontwaardigen. Hoe het verder af liep weet ik niet.

19:28 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-03-09

slaapkliniek

afgelopen nacht herinner ik mij niks meer, heb ik gedroomd of niet? heb de indruk van wel, maar weet er totaal niks meer van. ik heb trouwesn goed geslapen, wat toch al eventjes geleden is. mijn huisarts vind het geen goed idee om naar een slaapkliniek te gaan, het zou totaal niks opbrengen en is dus zinloos. maar waarom zou ik het niet eens proberen? ok ik weet wat de oorzaken zijn, maar misschien ontdekken ze iets wat ik nog niet weet. anderzijds is het wel zo dat ginds slapen niet dezelfde situatie is als thuis, dus is er al een beinvloeding, het weten dat ge er al zijt, het weten dat er een onderzoek wordt gevoerd, het weten dat er ne camera staat met geluidsopname, al die factoren zullen al een grote beinvloeding zijn van uw slaap, en het gaat dan nog maar over twee nachten ginds slapen. toch nog eens over nadenken.

13:39 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-03-09

in het nauw gedreven door visjes

Eigenlijk heb ik afgelopen nacht een spectaculaire droom gehad, net als in een film, mm tekenfilm misschien. Zeer spannend, een beetje ne triller, uiteraard speelde ik de hoofdrol in mijn droom. Ik herinner mij niet alles meer. Een compleet huis, gigantisch groot huis, eerder een supergroot statig herenhuis dat compleet verzonken is in een vijver, rivier, weet ik veel. Heel helder water, muren en deuren waren clean, niks mos, niks algen of wat dan ook, het was een enorm prachtig zicht. Ik was aan het duiken, maar het was alsof ik een vis was in een mensenlichaam, het is te zeggen: ik begaf mij dus in dat huis zonder zuurstofflessen of om het even wat, er kwamen ook geen bellekes uit mijn bakkes. Maar plots moest ik op de vlucht voor kleine beestje, visjes, te vergelijken met piranha’s, maar ze hadden de ogen van dode mensen vol haat, een beetje alien-achtig, maar vooral snel, agressief en bloeddorstig. Ik was hun te snel af, en ik schoot letterlijk als een raket weg uit die ruimte, er volgde een spectaculaire achtervolging, ik was veel sneller als een torpedo, eigenlijk even snel als een raket, maar dan in het water, zo snel dat ik soms bijna te pletter ging tegen een muur, dat ik net op tijd mijn bocht naar een andere kamer kon nemen. Het was wel een super aangenaam gevoel, I like the speed of it. maar ze bleven volgen, kwamen ook van andere richtingen af. Plots moest ik enorm afremmen, zat opgesloten, ze hadden mij in de val gelokt, zo leek het, alleen terug gaan ging, gek genoeg deed ik het niet, had het gevoel dat ze daar allang waren met hun rare ogen. Ik zag ze allemaal mij aanstaren wachtend op het goede moment om de fatale aanval te plegen. Dat was pas een akelig gevoel, maar yep, zoals gewoonlijk werd ik toen wakker.

19:14 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-09

uitputting

De nacht van de zesde: verdomme geen oog dicht gedaan, tegen een uur of 1 zijn we in bed gekropen, maar er was een studentenfuif onder onze kamer, de decibels waren enorm, niet te harden, mijn kamergenoot en ik waren al aan het denken om de hoteleigenaar op te bellen, dat was wel degelijk overdreven, we hebben toch maar niet gebeld, tegen 5 uur was het eindelijk gedaan, door al die ellende kon ik toen ik ook niet meer in slaap vallen, waarschijnlijk ben ik dan toch even ingedompeld, eventjes, want om iets na zeven ging de wekker.

De nacht van de zevende: weer een fuif, maar deze keer waren de decibels ne pak minder, maar toch ook weer te luid om te kunnen slapen, waarvan dan er nog het geluid van het af en toe snurken ik trachtte te overwinnen, niet gelukt dus. Waarschijnlijk ben ik wel voor korte momenten ingedompeld, dromen? Nee. ook toen om iets na zeven op gestaan.

De nacht van de achtste: deze keer geen fuif en geen lawaai, maar het snurken van mijn kamergenoot en waarschijnlijk van twee kamergenoten was nu veel frequenter en duurde langer. Iets meer geslapen, maar eigenlijk weer geen oog dicht gedaan. Intussen was ik overdag kompleet uitgeput door gebrek aan slaap.

 

De nacht van de negende: eindelijk kunnen slapen, wel in mijn eigen bed, ben er om tien al ingekropen. Waarschijnlijk zal ik wel gedroomd hebben, of misschien net niet doordat ik te uitgeput was.

 

In het restaurant van het hotel hadden we wel een interessant gesprek over slaapstoornissen. Meer specifieker hoe het werkt in een slaapkliniek. Die man die zijn ervaring vertelde iets wat men aan hem heeft verteld wat juist het tegenovergestelde was met hetgeen wat ik gelezen heb. Wanneer men juist de diepte fase is van een droom. Ik had steeds gelezen dat het altijd tussen 2 en 4 uur ‘s nachts was. In die kliniek verteld ze hem dat het tegen 7 uur was, net voor het ontwaken.

12:50 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-03-09

4 dromen op één nacht.

Deze nacht ben ik om de twee uur wakker geworden door telkens een andere droom, en het vervelende is dat ik geen enkele van de vier dromen mij kan herinneren. Ik ben er zeker van dat ik verschillende dromen heb gehad. Zeker is ook dat ik bij het ontwaken van elke droom mij niet echt op het gemak voelde. Dan ben ik tenslotte bij de laatste droom een dik uur eerder dan de wekker zou moeten aflopen wakker geworden door die laatste droom. Ik ben nog wat in de schemerzone van de slaap blijven hangen tot ik op moest.  

17:11 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-03-09

fietsen, dekens, koorden, hond

Ik was naar huis aan het fietsen. Was het wel naar huis? Mooie dag, klaar, geen wind, geen regen, lekkere temperatuur. Ik fiets en ik  fiets, mmmm ben ik niet terug aan het keren? Ben hier al geweest. Plots een betonnen trap op een smal aardeweg waar ik mij begeef. Ik reed met die fiets die trap af, raar, ik zie op het smalle weipadje mijn dekens liggen, jawel ik ben die verloren dus ik ben hier reeds gepasseerd. Ik raap ze op, maar blijf plots hangen door een koord. Draai me om, mmm ook mijn koorden liggen hier, ik trek aan het groene koord, maar ze blijft hangen aan de betonnen trap aan de bovenkant, het deel dat ik niet eer kan zien. Ik ga er heen richting trap. Plots is die trap geen trap meer, maar een muur. Maar deze muur heeft verborgen inkepingen zodat ze kan dienen als trap, ik naar boven al trekkend naar het koord. Dju, de koord is vast gebonden aan de nek van onze hond, ne zwarte labrador. Ze was aan het trekken zonder resultaat. Raar, ik had R nochtans niet mee. Ik tracht haar te bevrijden….. verder herinner ik mij niks meer. Ik werd wel een dikke 20 minuten voor mijn wekker ging wakker.

16:54 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-09

octupus en larve

Ik ging naar een deur toe, een deur die gedeeltelijk belemmerd werd door een plas water, ik zie mensen die naar binnen willen gaan de waterplas behendig ontwijken. Ik bleef gewoon staan kijken, ik blokkeerde om binnen te gaan. Dan zie ik een paar kinderen binnen lopen, maar in de plas, die worden prompt direct aan de benen gegrepen door één of ander gedrocht, de een na de andere, men wist blijkbaar van het bestaan van het gedrocht, maar toch loopt men risico om in die plassen te lopen met alle gevolgen van dien. Maar na verloop van tijd waren er ook hier en daar ook volwassenen die gegrepen werden. Ze werden allemaal opgegeten, of opgezogen. De tentakels leken eerder op die van  een octopus, maar dan zonder die zuignappen. Het lijf en de kop kon ik geen enkele keer zien. De mensen zag ik verdwijnen in een soort, mmm het leek op het achterste van een larve, het had het zicht van een larve die eitjes werpt, maar nu in omgekeerde richting, in dat kanaal werden dus de mensen in opgezogen. Op een gegeven moment kwam er een vader wel degelijk in actie toen hij zag dat zijn zoon werd gegrepen. Iedereen was steeds passief, ook ik. Maar na die zijn actie schoten ook anderen (niet iedereen) in actie om te helpen, toen ik de strijd om zijn zoon zag heb ik pas geholpen, de vader trok aan de benen van de jongen, enkel de benen waren nog zichtbaar, de rest zat al in die larve. We hebben hem eruit getrokken gekregen met enorme moeite, het was een zwaar gevecht, die jongen had ook anderen aan de benen vast, en zo hebben we er een heel deel terug er uit getrokken gekregen, een zogenaamde ketting. Of iedereen die er ooit slachtoffer was gered werd weet ik niet. Het gedrocht bleek vrij lang te bestaan. Het gedrocht werd ook niet gedood, tja, verder weet ik het ook niet meer, was ik wakker geworden? Ik weet het niet.

 

20:17 Gepost door watje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |